Poliwęglan komorowy – materiał pokrywający płyty CD

Kiedyś najbardziej popularne nośniki danych, dziś systematycznie odchodzą w zapomnienie. Płyty CD, bo to o nich mowa, są wypierane przez nowsze rozwiązania technologiczne, które coraz częściej odchodzą w innowacje niewidoczne gołym okiem, czyli chmury danych.

poliwęglanDzisiaj sentymentalnie patrzymy na odtwarzacze CD, discmany, czy radia samochodowe na płyty, praktycznie nie znając już dla nich zastosowania. Co więcej, obecnie kupno czystej płyty CD wcale nie jest takie proste, jak mogłoby się to wydawać. Warto przypomnieć sobie dlaczego te małe krążki zrewolucjonizowały tak wiele gałęzi przemysłu. Compat Disc, czyli nasze „cedeki” złożone są z czterech warstw. Na pierwszy rzut oka widzimy lakierową warstwę ochronną, następnie warstwę barwnika, który ulegał ścieraniu wprost proporcjonalnie do eksploatacji krążka przez jego użytkownika, trzecią warstwą jest złota, bądź też srebrna warstwa odbijająca, zaś ostatnią jest sam właściwy materiał konstrukcyjny tego przedmiotu, czyli plastikowy krążek pokryty poliwęglanową warstwą nośną. Ma ona grubość 1,2 mm i średnicę 12 cm. Sama warstwa nośna, na które zapisane są informacje w postaci kombinacji mikrorowków i miejsc, w których nie występują, jest dodatkowo pokryta aluminium. Sam zapis można porównać do Braille’a, gdyż w ten sam sposób, jak ludzie niewidomi czytający wytłoczone znaki, tak laser czyta to, co zostało zakodowane na płycie w sposób spiralny, analizując sekwencje rowkowe i płaskie. Podobnie jest w przypadku CD-RW, które umożliwiało wielokrotny zapis danych na płycie, zgodnie ze swoją nazwą ReWritable. Dzięki zastosowaniu takiego polimeru jak poliwęglan kanalikowy, który jest materiałem amorficznym, możliwe było stosowanie wielokrotnie tej samej płyty bez obawy o zniszczenie lasera.

Rowki prowadzące, które zostały zastosowane w warstwie z poliwęglanu, były dodatkowo pokryte związkiem ZnS-SiO2, który zapewniał odpowiedni balans ciepła. Poliwęglan jest osuszony do 125 stopni Celsjusza, dzięki czemu możliwy jest całkowity proces zapisu, czyli umieszczeniu w odpowiednim miejscu określonych mikrorowków. Jak widać, budowa płyty CD nie jest tak oczywista, jak mogłoby się wydawać to na pierwszy rzut oka.